रबिता मगर, नृत्य क्षेत्रको एक परिचित अनि लोकप्रिय नाम हो । रामेछाप जिल्ला मन्थली नगरपालिका वडा नं ११ मा जन्मस्थान र बाल्यकाल बिताउनु भएकी रबिता, बुबा बलबहादुर मगर र आमा मसीनीमाया मगर को कोखबाट २०५३ साल असोज २२ गते जन्म भयो । २०७२ सालमा नेपाल टेलिभिजनबाट प्रसारण हुने नेपालको पहिलो रियालिटी सो “रियो छमछमी” सिजन ३ को चौथो स्थानको थर्ड रनरअप हुन सफल हुनुभयो । त्यस्तै राष्ट्रिय खुल्ला एकल लोक नृत्य प्रतियोगिता महिला तर्फ २०७६ सालमा बिजेता हुनुभयो । सांस्कृतिक संस्थान राष्ट्रिय नाचघर जमल द्धारा आयोजित एकल लोक नृत्य महिला तर्फ प्रदेश ३ नम्बरबाट नृत्यप्रयोगितामा तेस्रो स्थान हासिल गर्न सफल हुनुभयो । सानो उमेरमै कलाकारिता क्षेत्रमा आफ्नो छुट्टै स्थान बनाउन सफल मोडेल तथा नृत्यकार रबिता मगरसँग उहाँको नृत्य क्षेत्र, संघर्ष र सफलताको बिषयमा कुराकानी गर्नुभएको छ । प्रस्तुत छ उहाँ सँग गरिएको अन्तरंग कुराकानी ।

यति सानो उमेरमै नृत्यको क्षेत्रमा धरै प्रगती गरिसक्नुभएको छ । कति बर्षको उमेर देखी आफ्नो नृत्यकला सुरु गर्नुभएको हो ?

सानै उमेर देखी नै म नाच्न रुचाउथे । गित बज्यो की नाच्न थालिहाल्थे । सबैले मलाई यसले नाचेरै खान्छे भन्नुहुन्थ्यो मलाई थाहापाउँदा देखी नै मैले नाच्न सुरु गरे । २०६९ सालको कुरा हो हामी डे«स पुर्याउन गएका थियौ । तिहार सकेर भाडाको ड्रृस पुर्याउन जाँदा डान्स नेपाल डान्स भन्ने कार्यक्रम थियो । त्यो कार्यक्रममा भाग लिन मन थियो । बुबा सँग पैसा माग्ने बित्तिकै दिनुभयो । २ सय नपुग्दा भाग लिन पाइन । इन्ट्री गर्न समेत पाइएन । एक जना सरले मेरो बुबा सँग घरमै आएर रबिताले राम्रो डान्स गर्छ उसलाई निरन्तर डान्स क्लास सुरु गरिदिनु भन्नुभयो । पुर्ण लामा सर नै घर गएर कुरा गर्नुभयो र प्रेरणा दिनुभयो राम्रो डान्स गर्छ अगाडी बढाउनुस भनेर भनेपछि पठाउनुभयो । अनि काठमाडौं आए संघर्षका दिन सुरु भए ।

कल्चर डान्समा तपाईले सबैभन्दा बढि नृत्य गर्नुभएको छ नि । पहिलो नृत्य कहाँबाट सिक्नुभयो ?

२०६९ सालमा शिखर छहारी सांस्कृतिक कला केन्द्रमा भर्ना भए अनि कल्चरल डान्सको सुरुवात भयो । त्यतिबेला म मेरो गुरुहरुलाई सम्झिन चाहन्छु । प्रेमलाल श्रेष्ठ, केशव कोइराला, विनोद शिरीष मगर, दक्षिणा लामा, पुर्ण लामा, सुरेन राई मेरो गुरु हुनुहुन्छ । उहाँहरुकै कारण र मेरो आफ्नै मेहनत र संघर्षका कारण आज यो स्थानमा छु । दर्शहरुले मेरो कलालाई उत्तिकै सम्मान गरिदिनु भयो । माया गर्दिनुभयो गितहरु एकपछि अर्को मन पराईदिनुभयो । आभारी छु दर्शक प्रति । मैले कला केन्द्रबाटै करिअर सुरुवात गरे । पछि जहाँबाट मैले क्लास लिए, त्यहि बाट सम्मानित भए । कलाको सम्मान गर्दा मलाई अत्यन्तै खुशी लागेको थियो, देशभर आफ्नो कलालाई चिनाएको भएर सम्मान गरेको हो । मैले सोचेकी पनि थिइन ।

नृत्यकला तपाईको जिवनको लागी के हो ?
नृत्यले नै म आज सम्म यहाँ छु । रबिता मगर जे छु नृत्यकै कारण छु । सबैले मलाई गड गिफ्टेट भन्छन । सबैको प्रेरणा साथ हौसला र मायाले यो स्थानमा छु ।
तपाईको प्रेरणाको स्रोत को हो ?

सबैभन्दा ठुलो प्रेरणा भनेको मेरो आमाबुबा, दिदि र घरपरिवारनै हो । शिखर छहारी सांस्कृतिक कला केन्द्र हो । दर्शकको अपार माया र हौसला हो । नाचेर पनि आफ्नो करिअर बनाउन सकिन्छ भन्ने छ । वास्तवमा कलाकारले एक अर्कोको लागि प्रेरणा बन्छन । मेरो सबै दर्शक,मेरो आमाबुबा गुरुहरु नै प्रेरणाको स्रोत हुनुहुन्छ ।
तपाईको पुस्तामा अहिले सम्म सबैभन्दा बढि सम्मान पाउने तपाई नै हो भन्छन नि ? कतिवटा सम्मान र अवार्ड पाउनुभयो ?

धेरै छन सम्मान र अवार्ड । जसमध्ये केहिको नाम भन्छु जस्तै, २०७५ सालमा वेष्ट काठ्य लोकगित फिमेल मोडेल क्याटेगोरीमा अवाड पाए । ओएस नेपाल म्युजिक अवार्ड “घर त मेरो रामेछाप जिल्ला” बोलको गितबाट अवार्ड पाए । अन्तराष्ट्रिय नेपाली कलाकार समाज इनास ग्लोबल द्धारा आयोजित अनलाइन डान्स कम्पीटिसनबाट सेकेन्ड रनरअप हुन सफल भए ।

तपाई नृत्य प्रशिक्षक पनि हो । के–के मा प्रशिक्षक गर्नुभयो ?
गोकर्णेश्वर नगरपालिकामा एक दर्जन भन्दा बढिलाई नृत्य प्रशिक्षण गरेको छु । नेपाली चलचित्र “परदेशी २ को एउटा गितमा सहकार्य गरेको छु । सुपर डान्सरमा कोरियोग्राफरको भुमिका निर्वाह गरेकमो छु । रियलमी प्रिजेन्ट इन्डियन सुपर डान्सर सुभेक्क्षा श्रेष्ठको कोरियोग्राफरको भुमिका टिम सुविरबबाट फस्ट रनरअप हुन सफल भए । विभिन्न विद्यालयहरुमा प्रशिक्षणको भुमिका निर्वाह गरिरहेको छु ।
पछिल्लो समय नृत्य प्रतियोगिमा रुचि बढ्दै गएको छ नि ?

नृत्य मनोरञ्जन हो । ब्यक्तिको कला हो । इन्टरनेटको सुविधा सँगै सामाजिक सञ्जालकोे दायरा अझ फराकिलो हुँदै गएको छ । यसका कारण पनि नृत्यको लोकप्रियता झनै बढेको छ । शारिरिक हिसाबले पनि नृत्य गर्नु उपयुक्त मानिन्छ । शरिर फिट हुन्छ । नेपालीमा एउटा भनाई छ नि जो नाच्छ उहि बढि बाच्छ ।
तपाई नृत्यकला प्रस्तुतीका लागि विभिन्न देशहरु पुग्नुएको छ नि ? कुन–कुन देश पुग्नुभयो ।

वास्तवमै म नपुगेको स्थान सायद कमै होला म आफैलाई भाग्यमानी समेत ठान्छु । नेपालको पुर्व मेची देखी पश्चिम महाकाली सम्म पुगेको छु । तराईको सर्लाही, सुर्खेत, नेपालगञ्ज, बुटवल चितवन आदि ठाउँमा पुगेको छु । यस्तै देश विदेशमा हंङककङ, चाइना, इन्डिया सम्म पुगेर आफ्नो नृत्य प्रस्तुत गरेको छु अझै घुम्ने मन छ ।

तपाईले राष्ट्रिय कलाकार हरिवंश आचार्य, मदनकृष्ण श्रेष्ठ दिलिप रायामाझी जस्ता ब्यक्तिसँग पनि सहकार्य गनुभएको छ हैन ?
हजुर हो । धेरै मेरो आदरणीय अग्रज ब्यक्तित्व सँग सहकार्य गर्ने मौका पाएको छु । जस्तै महजात्रामा आदरणीय दाई हरिवंश आचार्य सर, मदन कृष्ण सर दिलिप रायामाझी सर सँग सहकार्य गरेको छु । यस्तै डान्सिङ स्टार नेपाल स्टार प्रिती आले र शेखर घर्ती मगर लाई असिस्ट कोरियोग्राफर गरेको छु ।

म्युजिक भिडियो दर्जनौ गर्नुभएको छ । मन पर्ने चाहिँ कुन हो ?
मेरो घर पनि रामेछाप भको भएर घर त मेरो रामेछाप बोलको गित मन पर्छ । मैले पहिलो अवार्ड पाएको गित पनि यहि हो । जुन गितको शब्द कुमार कार्की, लय कुमार पौडेल र स्वर रामकुमार कार्की र पार्वतीक कार्कीको स्वरमा रहेको गित घर त मेरो रामेछाप भन्ने म मोडेल रहेको गित हो । अरु पनि धेरै मन पर्ने गित छन् ।

नृत्य क्षेत्रको चुनौतीहरु के के छन् ?
नृत्य क्षेत्र कलाको क्षेत्र हो । कलाको सम्मानको पेशा हो । बजारमा असाध्यै प्रतिस्पर्धी छन् । कम्पिटिसन बढि छ । पहिलो कुरा मार्केटिङ को चुनौती छ । एकपटक चलेपछि चलेको चलै गरिन्छ । नचले यो क्षेत्रमा टिकिरहन गाह्रो छ ।
पहिलो अवार्ड पाउँदाको खुशी कसरी ब्यक्त गर्नुहुन्छ ।
अरुले भन्ने गर्थे अवार्ड पाउन पैसा दिनुपर्छ तर यो झुट रहेछ । मैले अवार्ड पाउछु भन्ने नै थाहा थिएन । मेरो पहिलो अवार्ड पाएको खुशीको सिमा नै थिएन । पहिलो अवार्ड ओएस नेपालबाट अवार्ड पाए । फेसबुकमा पोस्ट गरे पछि सबैले भोट गरे शुभचिन्तकहरुको मायाले अवार्ड पाए ।

यो यात्रालाई कहिले सम्म निरन्तरता दिनुहुन्छ ?
जबसम्म रबिता छ त्यहिले सम्म चल्छ । देशको जुनसुकै कुनामा पनि नृत्यको यात्रा अघि बढाउँछु । नृत्य छ र त रबिता मगर छ । नृत्य विना रबिता अधुरो छे अपुरो छ । जे छ नृत्य नै छ मेरोलागी ।

दिनहरु कसरी बितिराछन ?
माग फागुन महिना कलाकारका लागी सिजनको महिना हो । स्कुलहरुमा प्रशिक्षण गराईराको छु । अनि फिल्मको काममा ब्यस्त छु ।

नृत्यका दुखहरु के के छन् ?
थकान,हुन्छ खाजा खाने समय मिलाउनै समस्या हुन्छ । तिजको गितमा रातभरी नाच्नुपर्छ मैले सुरुवातमा १७० रुपैँयाकको कार्यक्रम सम्म गरेको छु । ५०० रुपँयै पाएको छु । त्यसपछि एक हजार रुपैयाँ पाउन थाले । अहिले त कमाई प्रसस्त छ । मेल लिडमा काम गरेको छु । जिवन संघर्ष हो संघर्षमै बितिराछन् । जीवनमा सुख दुख त आउँछन जान्छन् ।
र अन्त्यमा आफ्नो पेशाबाट कत्तिको सन्तुष्ट हुनुहुन्छ ?

म्युजिक आफैमा रिफरेसमेन्ट हो । टेन्सन भको बेला मन भुलाउने गर्छ । म डान्स टिचर बन्छु नै भन्ने त थिएन । नेपालमा जब रियालिटी सो देख्दा खेरी चाहिँ रुचि बढ्न थाल्यो । अनि कल्चर गए । बुबाआमाको हौसलाले नै मलाई अगाडी बढाउन थाल्यो । कलाकार,मोडेल, कोरियोग्राफर भनेर मलाई बढि चिन्छन् । दर्शकहरुको माया नै जीवनको उपहार हो यसमा असन्तुष्ट नहुने कुरै भएन ।
समय र कुराकानीका लागि  धन्यवाद ।

तपाई र तपाई मिडिया प्रति हार्दिक आभार मेरो कुराकानी राख्ने मौका दिनु भएकोममा ।